Mijn weblog

Het is wat vroeg...

ik weet het, maar toch begint in mijn hobbykamer toch al langzaam Kerst binnen te sluipen/
Bij een forum zijn al een tijdje geleden de namen in de hoed gegaan voor een Kerstschorten ruil.
Een ander forum heeft de namen ook al vrijgegeven en een derde waar ik mij voor opgegeven heb...krijgen we de namen na dit (Halloween) weekend.

Aangezien ik mij als forum junkie voor al deze swaps opgegeven heb, ben ik maar alvast begonnen.
De schort is af, ook nog pannenlappen bijgemaakt, zelfde borduurpatroon als mijn muurquilt.
Ik hoop dat de ontvanger het leuk vindt en ben uiteraard ook heel benieuwd wat ik terugkrijg.
Opsturen hoeft pas eind November toch is het fijn dat het af is, want de boeken die ik Vrijdag op de quiltshow kocht staan vol leuke patroontjes waar ik voor de andere swaps iets uit wil maken.
Eerlijk gezegd is dat ook iets meer mijn smaak dat dit schort ;-)

Nog even over Vrijdag.

Ten eerste iedereen bedankt voor het medeleven, ik mis het mannetje nog verschrikkelijk.
Vrijdag eindigde dus zo verdrietig terwijl het eigenlijk een hele leuke dag was geweest tot ik thuiskwam.
Ik leefde al enige maanden naar deze dag toe, de quiltshow van het Quiltguild van Saskatoon.
Niet alleen quilts waar je van gaat kwijlen, maar ook de merchandise boots (verkoop kraampjes) zijn om van te smullen.

Ik vertrok al om 8 uur, was mooi op tijd in de stad, waar ik eerst de kortergemaakte broeken afleverde.
Toen koffie met oud collega's van de schoolbus, weer als vanouds gezellig.
Daarna naar Zellers die een onderdeel is van de aloude hudson bay company


Zij zijn (met the Bay zelf) de enige die de Olympische rode wanten verkopen.
Ze zijn erg leuk en iedereen hier in de familie heeft nu "red mittens" ..al zitten we dan niet echt bij de olympische spelen.

En toen de show, geweldig zoveel quilts ik weet gewoon dat ik ze niet allemaal gezien heb, maar ik heb wel alle kraampjes afgelopen.
Kreeg van manlief de "opdracht" om nu eens lekker te gaan kopen.
Nou het is gelukt, boven verwachtig geslaagd voor alles, 2 mooie boeken vol ideetjes over kerst, de laatste 3 meter stofjes voor mijn pompoenen quilt, 2 zakken met restjes, die toch van formaat zijn dat je er zeker nog genoeg mee kunt, en helemaal in mijn kleuren.
Een rol met stofjes omdat ze zo mooi waren en een FQ voor een jongetje in Nederland die gek is op tractors en ik had zijn moeder een FQ beloofd van John Deere tractors om in zijn tractor quilt te verwerken.

Zaterdag heb ik als een gek staan snijden en zitten naaien om mijn gedachten te verzetten, mijn pompoenen quilt is dan wel wat laat voor het seizoen, maar misschien krijg ik het nog af..en zo niet dan ben ik mooi op tijd voor volgend jaar ;-)
 

Jackson.

Een update over Jackson waarvan ik wenste dat ik dit nooit zou hoeven schrijven.

Op 20 April dit jaar, kreeg onze Jack Russel 7 puppies, allen tussen de 235 en 250 gram.
Op eentje na...die woog slechts 147 gram.
De dierenarts gaf ons de mededeling NADAT ze de staartje en duimpjes gedaan had, dat dit hondje het niet zou halen.
Wat niet halen....we zagen wel dat mamahond hem niet te drinken gaf..maar hij was zo cute.
Dus flesje gehaald en eerste melk...hup aan de fles.
Na een week over op geitenmelk..en het kleine hondje groeide..langzaam ..maar hij groeide.

Wel de meeste lezers hebben het gevolgd en toen ik hem de naam Jackson gaf was het wel duidelijk dat dit kleine hummeltje bij ons zou blijven.

Hij groeide op tot een ondeugende, vrolijke dartel, die wel een afwijking had maar er zeker niet onder leed.

We hadden hem zo graag nog jaren gehad..en gezondheidwijze leek dat ook te gaan lukken, ieniemini als hij was, zijn karakter was groots.
Helaas vanmiddag kwam er iemand bij ons het pad oprijden...hij reed langzaam want hij zag de honden.
Misschien wel te langzaam? waardoor Jackson niet in de gaten had dat de auto wel degelijk in beweging was.
Hij werd geschept door de aanhangwagen en was vrijwel gelijk overleden...in Jos zijn armen.

Mijn hemel wat ga ik dat kleine mannetje missen.

Nog meer Oktober nieuws.

Enige tijd (jaar of 2?)geleden zei ik eens dat ik best wel een wireles laptop wilde, nadat de mannen hier in dit huishouden zichzelf weer onder controle hadden van het lachen, werd mij uitgelegd dat een laptop ALTIJD wireles is..puh of ik dat niet wist. ;-)

Maar het voordeel is wel dat ze dit onthouden hebben want Maandag op mijn verjaardag, mocht ik een pracht van een netbook uitpakken, heel klein en rood, wat is er nog meer te wensen.(misschien een uurtje later wakkerzingen)

Verder is Oktober zo'n beetje het begin van alles vwb het winterseizoen, we hebben de curling fundraser in de vorm van een dinner en dance al gehad en ook 4H gaat zeer binnenkort van start.
Nu hebben ze mij gevraagd om naailessen te gaan geven, nou het antwoord daarop moge duidelijk zijn.
Ik heb nog steeds de hoop om naailes te gaan geven, het is mijn gebrek aan zelfvertrouwen wat de boel ophoud.
Maar dit is in elk geval een leuk begin, mijn gedachten gaan uit naar leuke projectjes en naar manieren om een paar extra naaimachines hier te krijgen.
Een advertentie op mijn favoriete website, heeft in elk geval al 1 goedwerkende naaimachine opgeleverd.
Kosten? 6 broeken korter maken, mooie deal toch?

Het enige voordeel van sneeuw in Oktober...

is dat we nu gedwongen worden om de klusjes binnen af te maken.

Vandaag eentje die we al heel...heeeeeel lang uitstelde..en geen idee waarom.

Toen we dit huis kochten was het niet de bedoeling dat we hier permanent zouden gaan wonen.
Veel geld om te renoveren hadden we er niet voor over ..een van de projecten (geloof Kerstvakantie 2007) was het verven van de bestaande keukenkastjes...en de kastjes rechts op 1e foto sloopten we eruit.
Het aanrecht was ook foei lelijk en dat losten we op door granieten tegels op het bestaande en door ons verlengde aanrechtblad en zwarte tegeltjes erachter en de vieze wasbak werd ook vervangen.
Dat resultaat vonden wij eigenlijk heel erg mooi en toen we hier echt gingen wonen, bleef het mooi zoals het was, behalve dan dat ik mijn eigen fornuis meegenomen had en we een nieuwe magnetron/afzuigkap ophingen.
Nou ja een paar dingen nog afwerken, als bv een randje voor langs het aanrechtblad.
Afgelopen April hadden we die gekocht, omdat we visite uit Nederland kregen en dat is reden genoeg...toch?

Wel in Juli en Augustus hebben we ook visite gehad,  ook toen kregen we het niet af MAAAR...vandaag hebben we dan eindelijk alles afgemaakt en wil ik toch een beetje trots mijn boerenkeuken laten zien.

Nu alleen de vloer nog..die laminaat tegels liggen ook al vanaf April in de schuur;-)

Sneeuw!!

Groot was de  schok toen ik Vrijdagochtend uit het raam keek en een witte wereld zag.
Mijn hemel dat is echt te vroeg...veeeeeel te vroeg.

Afgelopen winter was verschrikkelijk, zo ontzettend koud en er leek maar geen einde aan te komen.
De zomer was matig..begon laat en was lang zo warm niet als het eigenlijk hoorde te zijn.
Daar had ik dan wel weer vrede mee, want echt heel warm (denk 36C) zit ik ook niet op te wachten.
September, waren van die naweeen van de zomer waar we ineens wel de 30 graden ingingen.
En eigenlijk is iedereen het erover eens dat we een hele late en hele milde winter verdiend hebben(ja hier praat ook iedereen over het weer)....en dan DIT.

Oktober slachtmaand!

WAARSCHUWING.
Deze posting bevat foto's die voor lezers schokkend kunnen zijn!!!!!

------------------------------------------------------------------------------------------

Oktober is slachtmaand en helaas voor de kalkoenen was dat ook hier het geval.
Dinsdag zou er iemand komen die voor ons de kalkoenen zou slachten en gelijk "les" in slachten zou geven (tenslotte moeten we het ook ooit zelf kunnen)

Zelf had ik een trip naar de stad met een school en dacht dat ik daardoor dit alles wel zou missen...ben nog steeds geen held.

Maar nee, ik kwam thuis en er bleken er 2 geplukt te zijn, nummer 3 ging net de schuur in.
Ik negeerde het geroep om te komen kijken, helpen konden ze helemaal vergeten, aangezien ik de hele dag weg was geweest, ging ik snel eitjes kijken bij de kippen.
Van daar kon ik wel het geflapper van de vleugels horen...dus eitjes naar binnen en toch maar een fototoestel gepakt en richting schuur gelopen.
Daar kwam Jos mij tegemoet..................................................




Oh jakkes, even ogen dicht en omdraaien, toen ik terugdraaide, stonden onze jongste (die met die pellet gun en ratten) de kalkoen te plukken samen met Debbie (die ons het slachten ging voordoen en leren) en zijn vader.




Eigenlijk kon ik toen niet meer weglopen, zeg nu zelf onze 12 jarige kan het wel en moeders, de wilzograagboerinzijn loopt weg.
Heel voorzichtig een veer uit de kalkoen getrokken..en nog een en nog een,
verstand op nul.
Als de veren eruit zijn, "doe" je ze nog even na met een gasbrander, de veren verschroeien en de veerpennen komen los.
Vooral de vleugels zijn lastig.




Eenmaal netjes schoon, kreeg ik nog wat prive les van Debbie.




Als de buitenkant schoon is, moet de binnenkant ook nog leeg, alles ging in een plastic zak die we later ergens leeggooien voor de coyotes (ver weg van ons huis)
Behalve items op onderstaande foto, die stopten we in een plastic zakje en gingen terug de kalkoen in.




Ik had al geschreven dat de dames eitjes legde...hier bleek dat er nog velen hadden gekomen.




Achteraf viel het mee, zodra de veren eraf waren en ze steeds meer op een kalkoen uit de winkel gingen lijken, werd het makkelijker.
Toch hebben ze het wel erg goed gehad hier, de zwaarste kalkoen woog NADAT hij schoongemaakt was nog 50lb (dat is ruim 22 kg)
Les voor volgend jaar, we kunnen iets later de kalkoen kuikens kopen zodat ze wat jonger geslacht kunnen worden.
Mensen vroegen om een grote kalkoen, maar schrokken van het uiteindelijke gewicht.
Vandaag zijn ze allemaal vertrokken op eentje na.
En dit blijft er over nadat je klaar bent...daar gaat morgen de brand in.

Water

Het lijkt zo gewoon, je draait de kraan open en dan is er water.
Nu is dat bij ons ook zo, alleen hebben wij geen leidingwater dat van een waterzuivering afkomt.
Wij pompen ons eigen water uit de grond, dat is eigenlijk wel heel normaal in Canada zodra je buitenaf woont.

Er worden wel waterleidingen aangelegd naar boerderijen, maar dat is een aardig kostenplaatje en dus gaat dat nog jaren duren voor wij eens aan de beurt zijn en dan moet het eigen deel  ook nog maar te betalen zijn.

Dus pompen wij ons eigen water op en spelen wij zelf voor waterzuiveraar.
Een keer per jaar laten wij ons water testen en ons water is wel drinkbaar, maar het bevat eigenlijk teveel Nitraat.
Dat hebben wij opgelost door ons drinkwater te filteren via een RO systeem wat beneden in de kelder staat.
Het water dat wij niet als drinkwater gebruiken gaat daar niet door, dus voor douchen, wassen, afwassen etc.
Gaat prima....toch bleek dat behalve nitraat er ook een flink portie kalk inzit en het product WC eend, is hier dan ook het enige schoonmaakmiddel dat kranen weer laat glimmen en verder staat de vaatwasser  er al tijden voor de sier.
De vaat kwam er wel wit uit, maar wit van het kalk en dat staat niet echt frisjes.
Bleek dat de watersoftner (die het water met zout zacht maakt) kapot te zijn.
Een nieuwe besteld, helemaal afgesteld op ons water en die is afgelopen zaterdag  aangesloten.
Nou wat een merkbaar verschil met als stip op 1: dat we de vaatwasser weer kunnen gebruiken tot groot plezier.
Tja het lijkt zo gewoon...water, maar als je in Canada buitenaf woont kan het een uitdaging zijn.

Zo vader, zo dochter maar niet zo (klein)zoon

Dit verhaal kan schokkende details en foto's bevatten voor rattenliefhebbers.

Zo vader:
Er is een verhaal dat mijn vader vroeger een haan (of was het een kip? de nek wel even om zou draaien.
Verder dan een verkrampte hand en een nog steeds levende haan kwam hij niet.

Zo dochter:
Wij hebben gravers in het kippenhok, langs de zijkant van de betonnen vloer vind ik elke ochtend een hoop grond, ratten vreesden wij en dat kan natuurlijk niet.
Dus elke dag vul ik het schaaltje met gif dat in het kippenhok staat (veilig weg van de kippen.)
Elke dag is het schaaltje leeg, er word dus flink van gegeten....maar iets zien deed ik niet, tot vandaag.......

Daar lagen twee jonge ratten op de grond bij het giftige voer, eentje was dood de ander had duidelijk buikpijn...heb ik dat.
Ondanks dat het een rat is, toch zielig..hoe verlos ik hem uit zijn/haar lijden?
Geen schep in de buurt alleen een plastic container, daar sloeg ik hem 2 x mee, maar met mijn ogen dicht, dus geen idee of ik raak sloeg.
In de plastic container gedaan zie ik dat die ene rat nog steeds adem haalt.
Gatver..wat nu? Jos niet thuis natuurlijk.

Tot ik het tegen onze jongste vertel, die als door een wesp gestoken naar boven rent, zijn pelletgun pakt en heel diervriendelijk..ahum de rat uit zijn lijden verlost.

Die jongen heeft meer van zijn vader dan je zou denken.